Pilit ko mang iwaksi ang mga walang kwentang kuro-kurong bumabagabag sa aking isipan. Pero habang tumatagal eh parang lalo naman yatang sinasadya ng pagkakataon mangyari ang mga bagay na lalo lamang nagpapatibay sa mga bughaw na ideolohiya na kumakatawan sa baluktot na pamamaraan.
(malalim noh? depyutix naman!)
Sa katunayan, hindi lang ako ang nakakapansin. ako nga lang yata ang huli na sa balita kasi ang mga balitang aking lamang narinig galing din naman sa kasamahan namin sa head office. Minsan ayaw kong maniwal. kasi ang naniniwala sa sabi-sabi, walang bait sa sarili, di ba? hehehe
Pati nga yung mga banat laban sa aking trabaho o yung mga kritiko may kinalaman sa kalidad ng aking patrabaho sinisilip (daw?) din. Anyway, Critism leads to developement ika nga, pero ang masakalap niyan tintira ka naman ng pa-dougie... awwww.. sakit nyan!
Totoo yun mga parekoi! noong una maayos pa yung mga koordinasyon namin dito sa trabaho. nagtutulungan, nagbibigayan, at higit sa lahat... NAGDADAMAYAN! (as in kung may problema damay ka! hahahah)
walang pataasan ng ihi.
walang silipan ng mga mali.
walang sisihan.
walang urungan sa trabaho.
at higit sa lahat walang SIPSIPAN!
...mmmm..tsk tsk tsk.. yung kasing ibang mga pilipino, ang gusto isang hakbang lang nasa tuktok na sila.
Sabagay, kung sino yung malapit sa paa ng landlord malapit sa biyaya, pero kwidaw kayo mga parekoi, kasi yung malapit sa paa ng landlord ay sila din yun madaling masipa diba? nyahahaha...
Minsan hindi ko na nga pinapansin kasi nakakawala ng konsentrrasyon sa trabaho. kaya nagpapapansin talaga! ano pa nga mgagawa ko, hirap naman makipagplastikan lalo na kung araw-araw na lang lagi kong nakikita! tsaka hindi ako yung tipong hindi marunong makipagplastikan eh! kung galit, galit talaga ako, bahala na ang mga Avengers! hehehe...
Kung kelan going straight na ako, tsaka naman umeksena ang kumag na kupal na hambog na maangas na ito! astig siya noh?... pero alam ko na ang limitasyon ko ngayon, karaniwan kasi, hindi ako yung nangungunsinti ng mali! hindi ako yung matiyagang nakikinig sa mga walang kwentang dayalogo! kung kinkailangan kong sumagot, aba! bakit hinde! pinag-aral ako ng aking magulang para matuto. para malaman ang tama. hindi ko naman kailangan malaman pa ang mali eh! pinupuna na lang ba yun?heheheheh
Basta't alam kong nasa katwiran ako, bumabanat talaga ako sa tamang pagkakataon... tinitiyak ko naman mga parekoi na mas kilala ko ang aking sarili kesa sa iba! alam ko kung saan nakatuntong ang mga paa ko.
kaya sorry na lang sila sa akin...
Pero ano nangyari? ako ngayon ang talunan sa organisasyon.
lahat ng diskarte sa kanila.
lahat ng papuri sa kanila.
lahat ng piniling project sa kanila
kailangan lang nila kumayod nang husto. kailangan lang hindi sila maubusan ng kargada.
kapag ngumiti sila, siyempre ngiti din ako...hindi nila kung bakit ako napapangiti sa kanila.
may mga sitwasyon pa nga medyo saliwa... heheh na para bang naghahagilap ng mga titik para lang may maibigkas sa akin... halatado na eh...
sinusulat ko ito ngayon para lang kahit papaano maibahagi ko sa iba ang mga ganitong klase ng karanasan.
na maaring magbigay ng patnubay sa alinmang karerang tatahakin.
ngunit sa totoo lang mga parekoi....
wala ring silbi kung papairalin natin ang simbuyo ng ating ating damdamin. mas mataas ang posisyon ng ating utak kesa sa ating puso. hayaan anting pagdesisyunan ng ating utak ang puso. kasi minsan kapag galit tayo, hindi tayo makapag isip ng matino .. hindi po ba?
minsan napagsabihan ako ng isang prominenteng tao sa lipunan...
"alam mo kapag galit ka, umatras ka at huminga ng malalim, hindi mo kailangang manalo,
hindi mo matatalo yung sitwasyon dahil wala kang maiisip na maayos,"
Oo mga parekoi, tama Siya...
No comments:
Post a Comment